Thee, thee en nog eens thee

Zondag 18 januari Ella

Thee, thee, overal thee.De hele omgeving van Ella bestaat uit theestruiken, zelfs op de steile hellingen staan theestruiken. Maar laten we bij gisteren beginnen.

Gisteren verlieten we Kandy. De stad bleek zich nog over een groot gebied uit te spreiden. Na Kandy beginnen de bergen pas echt. De weg werd steeds bochtiger en ook de eerste haarspeld bochten doemden op. We reden langs de rivier en we zagen de verwoestingen, die het water een maand geleden had aangericht. De trein vanuit Kandy naar Ella kan de eerste 2 jaar niet rijden, want er zijn 2 bruggen kapot. We zagen een brug die zo’n 20 m boven de rivier lag, waarbij het water tot de brug reikte. In diverse dorpen waar we doorheen reden had 6 m water gestaan. Er zijn ook veel doden gevallen. Maar het gewone leven gaat gewoon weer verder. Overal zagen we aardverschuivingen langs de weg. Het had 10 dagen geduurd voordat deze hoofdweg weer begaanbaar was.De hoofdweg is in onze ogen maar een b-weggetje.Je kan je hard rijden door de vele bochten. Af en toe kon een grote touringcar de bocht niet in een keer halen en moest wat heen en weer steken. Op een gegeven moment begonnen de eerste theevelden. Dat gaf mooie vergezichten. Maar het was wel heel erg heiig, dus geen mooie foto’s. Natuurlijk werden we bij een theefabriek afgezet om het proces te volgen. Aan de hand van wel of niet drogen en fermenteren krijg je groene, witte of zwarte thee. Uiteindelijk blijft er 1/5 aan gewicht over. Omdat het weekend was werd er niet gewerkt in de fabriek. Na een kopje thee en even in de winkel te hebben gekeken, vervolgden we onze weg. De weg werd steeds steiler en de haarspeldbochten talrijker. Boven op een plateau lag een grote stad, Nuwara Eliya. Op de glooiende heuvels lagen veel Engels aandoende huizen Ze noemende ook wel klein Engeland. Midden in de stad staat een prachtig oud postkantoor. Daar was het erg druk. Alle toeristen sturen hier vandaan een kaart naar huis. Dus wij ook.

Daarna verder naar Haputale. Vanuit deze plaats kunnen we toch nog een stukje met de trein. Ook hier was schade, maar die is weer hersteld. We kwamen om 14.45 aan. De trein zou om 16.00 vertrekken. Haputale is een klein plaatsje, maar wel in trek bij de toeristen. De trein kwam vanuit een plaats in de buurt Nuwera Eliya en zat barstensvol toeristen. Voor lokale mensen was nauwelijks plaats. Wij hadden besproken zitplaatsen. De conducteur maande ons aan tot spoed met instappen, want de trein moest op tijd vertrekken. Maar hij had er niet op gerekend, dat er eerst nog 48 bejaarde Fransen uit de wagon getakeld moeten worden. Deze wagon stond niet bij het verhoogde perron. Na 10 minuten vertraging vertrokken we. Omdat al die Fransen eruit waren, was het rustig in onze wagon, die door de conducteur afgesloten werd gehouden van de rest van de trein. De tocht duurde ongeveer een uur. Het landschap was mooi, maar de uitzichten vielen wat tegen door het heiige weer.Om 17.15 kwamen we aan in Ella, waar Aruna ons kwam ophalen. Toen meteen naar ons hotel.

Vanmorgen om 09.00 reden we weer terug naar Haputale. Want vandaar ging het met een tuktuk naar de Lipton Seat. Haputale ligt op 1431 m hoogte, terwijl Lipton Seat op 1970 m ligt. Dus ruim 500 m stijgen. We werden door de tuktuk voor het station opgepikt. Door de omhoog komende wolken was het weer heiig en ook koud. Daarom verwachte ik niet veel mooie uitzichten te zien. Via een heel smal weggetje ging het omhoog tussen de theevelden. Hier en daar stopten we even om rond te kijken. Na ca 45 minuten rijden waren we boven de wolken en scheen het zonnetje prachtig over de theevelden. Hier en daar zagen we wat plukkers, maar de meesten waren vrij, omdat het zondag is. Er was ook een veld met manlijke plukkers. Er wordt ongeveer 20 kg per dag per persoon geplukt. Dat levert 1000 Rupees op, ongeveer 2,70 euro. De plukkers zijn voornamelijk Tamils uit India. Ze zijn voor het werk uit India gehaald en leven nu in dorpjes op de plantages.

Alleen de jonge theeblaadjes worden geplukt. Om de 5 jaar wordt de struik tot op het hout terug gesnoeid. En na ca 50 jaar wordt de struik gerooid.

Het laatste stuk van de route was meer glooiend. Af en toe kwamen we toch nog een bus tegen, die langs de dorpjes reed. Uiteindelijk kwamen aan het eind van de weg. En daar zat meneer Thomas Lipton op een bank. Aan de ene kant keek hij naar zijn theeplantages en aan de andere kant keek hij ca 1000m naar beneden. Daar zagen wij wolken beneden ons. Natuurlijk hebben wij op die mooie plek een kopje thee gedronken met wat lekkers. Er waren nog wel andere toeristen, maar niet veel. Daarna moesten we weer dezelfde weg terug en wachtte Aruna ons in Haputale weer op.

We hebben ons in Ella downtown af laten zetten. Ons hotel ligt een paar km buiten Ella. Ella is niet meer dan een drukke straat met winkeltjes en eettenten. De stad is erg populair bij de backpackers en straalt ook die sfeer uit. We zijn er wat gaan eten en hebben souvenirwinkels bekeken. Toch nog wat gekocht, namelijk het hoofd van een ouwe hippie uit een kokosnoot gesneden.

Daarna zijn we bergaf teruggelopen naar ons onderkomen langs de theevelden, thee, thee, overal thee.

Maandag 19 januari Ella

Na een goed ontbijt werden we om 09.00 opgepikt door Aruna. Na ca 10 minuten rijden moesten we al weer uit de auto. Daarna liepen we een pad binnendoor en ineens zagen we ons einddoel. De negen bogen (nine arches) treinbrug. Om 09.40 zou de trein er over gaan. Het was een mooie oude brug. Er waren genoeg toeristen verzameld. Uiteindelijk kwam de trein om 09.45 langzaam over de brug gereden. Wij hadden een goeie plek om te kijken. Na de treinpassage zijn we zelf over de brug gelopen. Vervolgens via hetzelfde pad (wel klimmen) terug naar de auto. Daarna meteen door naar een uitzichtpunt in de buurt, Little Adams Peak. Aruna wilde daar niet ’s middags naar toe, want dan zou het veel te druk zijn. Het eerste stuk was ongeveer 20 min lopen. Daar kon je met een zijlijn naar beneden. Ik dacht dat we er al waren, maar het bleek dat we nog een flinke rots moesten beklimmen. Na nog eens 20 minuten trappen en klauteren waren we boven. De ene kant keek je de heiige diepte in, aan de andere kant zag je de theevelden. Het uitzicht was mooi maar wel wazig. Naar beneden moest je wel goed uitkijken met de kleine traptreden en de smalle trap. Er kwamen ook steeds weer mensen naar boven. Maar alles ging goed.

Omdat het nog vroeg in de middag was hebben we ons weer laten afzetten in Ella. Daar nog even wat rondgelopen en geluncht. Toen zijn we binnendoor terug naar het hotel gelopen. Marianne had een wandelpad binnendoor gevonden op maps.me. Het pad liep tussen de theevelden door. Door de vele paden en paadjes konden we ons niet goed oriënteren. Maar met de app ging het goed. We namen maar een keer een foute afslag. uiteindelijk kwamen we bij ons hotel uit. De rest van de dag hebben we rust.