Van de jungle naar de zee

Woensdag 21 januari Sinharaja Regenwoud

Gisteren zijn we vanuit Ella de diepte ingereden die we vanuit Little Adams Peak zagen. Onderweg nog een mooie waterval bekeken, die in verschillende stukken naar beneden kwam. Het viel mee met de drukte. Maar je moest wel uitkijken voor de apen. Daarna verder naar het Udawalawe Park. Gedurende de rit werd mijn buik steeds pijnlijker. Had ik toch wat verkeerds gegeten. Het hotelin Udawalawe was mooi en de kamers van alles voorzien, wat we nodig hadden. Een uur na aankomst moesten we de safari jeep in om naar het park te gaan. We wisten, wat we zeker zouden zien ….. olifanten. We waren ze onderweg ook al tegengekomen. Bij de ingang van het park stonden ze ook meteen, evenals een kudde herten. Het park is laag gelegen en is vrij vlak. Het wordt bedekt met struiken en lage bomen. Net als het Hurulu park waar we eerder waren. We reden het park in en zagen al gauw mooi gekleurde vogels. De groenstaart bijeneter en de blauwstaart bijeneter. Ze waren niet bang. Dus we zagen ze van dichtbij. Ook zagen we weer veel watervogels en pauwen. Daarna was het olifanten, olifanten en nog meer olifanten. Ook die waren niet bang, want ze liepen tot 5 m van de auto. Er werd regelmatig lang stilgestaan om alles goed te bekijken. Er stonden natuurlijk meerdere jeeps bij elkaar, maar het was niet zo druk als in Hurulu. Hier dan ook beduidend meer olifanten als in Hurulu. Mijn buik begon steeds meer op te spelen. En het gehotseklots van de auto tijdens het rijden, deed weinig goeds. Na 3 uur had ik het wel gezien en heb ik gevraagd om ons terug te brengen naar het hotel. Daar heb ik het avondeten maar overgeslagen en ben meteen op bed gaan liggen. Nog wel even cola en bananen gegeten. Dat helpt mij altijd goed. Cola is trouwens niet overal meer te krijgen. De fabriek is door de overstromingen van vorige maand buiten bedrijf. Dus er is voorlopig geen nieuwe cola en sprite meer te krijgen. Na een lange nacht werd ik de volgende dag een stuk beter wakker. Mijn buik was rustig.

We zijn vanmorgen al vroeg vertrokken uit olifantenland. Byebye olifanten.

We hadden een leuke rit door de binnenlanden van Sri Lanka. Hier wist Aruna ook niet meer overal de weg. Hij moest regelmatig even google maps checken. We reden over hele smalle weggetjes door een weelderige natuur. En overal zijn tuktuks. Echt overal. We zijn nu weer in de bergen, niet zo hoog, maar genoeg steile weggetjes. Het asfalt is verbazingwekkend goed. Bijna geen kuilen en gaten, zelfs niet op die binnendoor weggetjes. Na 2 uur waren we bij het Sinharaja Rainforest. Hier zijn ook weer onze vertrouwde theevelden, maar niet overal. We hebben een mooi huisje met een fantastisch uitzicht. Marianne is nu aan het lopen met een gids in het regenwoud. Ik voel me nog wat slap, dus wilde ik niet mee. De muggen en bloedzuigers kan ik zo ook mooi ontlopen.

Marianne: het was een mooie wandeling was van een uur of 3, over grotendeels gemakkelijk begaanbare paden. We hebben veel slangen gezien, allemaal groene adders, die overal om takken geslingerd zaten. Normaliter hou ik mezelf op steile glibberige paden aan takken vast, maar dat is hier geen goed idee. Gezien de vorige ervaring met bloedzuigers, heb ik mijzelf nu van tevoren ingesprayed met Deet, ook over de kleding heen. Hier werden ook van tevoren onze schoenen natgemaakt en met zout bestrooid, dat zou ook helpen. Naast de slangen ook een mooi gekleurde blauwe vogel gezien, de blue magpie, veel apen en mooie groene hagedissen. Ook een groot hoornaar nest (wel een meter in omtrek). We zijn ook nog over een hangbrug over de brede rivier gelopen, waarvandaan je een mooi zicht op de rivier had.

Het pad werd wat lastiger toen we naar een waterval liepen, maar was goed te doen. Bij de waterval hebben we even gezeten en zijn toen teruggelopen. Er ging ook een Nederlandse man mee, die hier met zijn vrouw verblijft, maar zijn vrouw was ziek en kon ook niet meelopen.

Vrijdag 23 januari Kalutara

Vandaag is de laatste dag in Sri Lanka. Eigenlijk is het wel weer snel voorbij gegaan.

Gisteren de dag dat we uit de jungle vertrokken, hadden we onze nette kleding aan gedaan, want we zouden langsgaan bij de familie van Aruna. We hadden ook een blik koekjes gekocht voor zijn vrouw dus laat maar komen. In het begin gingen we weer via hele smalle bergweggetjes naar beneden en uiteindelijk werd het landschap weer vlakker. Vlak voor we bij de kust uitkwamen draaiden we een prachtige tol snelweg op. Daar kon je lekker doorrijden. Het was rustig. Tuktuks zijn er verboden.

Onderweg nog wel een stop gemaakt bij Galle. Daar is een oude Nederlandse nederzetting. Eigenlijk is het een fort met daarin een klein dorp. We hebben er een uur rondgelopen. Best leuk al die Nederlandse namen in de tropen, zoals Utrecht bastion en vismarkt bastion. Maar na een uur hadden we het gezien. Er waren veel toeristen en het was bloedheet. Daarbij kwam ook nog dat mijn buik weer opspeelde. De avond ervoor hadden we een zeer hete (spicy) curry gekregen en daar konden mijn net herstelde maag en darmen nog niet tegen.

Enfin de volgende stop zou het huis van Aruna zijn. Maar toen kwam Aruna met het verhaal dat er bij hem thuis niemand was om ons te verwelkomen. Zijn vrouw en drie dochters waren er niet. Iets met een schoolreisje van zijn jongste dochter, waar zijn vrouw ook mee was. Daar zaten we dan in onze nette kloffie. We vonden het eigenlijk ook geen probleem.

Toen maar meteen doorgereden naar Kalutara naar ons laatste onderkomen, een homestay. Daar hebben we afscheid genomen van Aruna. Hij zou vandaag al weer nieuwe klanten gaan rondrijden.

Onze kamer is eenvoudig en klein. Maar de eigenaar en zijn gezin zijn erg aardig. Hij beloofde mij dat het avondeten een milde curry zou zijn en dat was ook zo. Dus nu is mijn buik weer genezen. Er zijn hier nog meer buitenlandse gasten. Ik denk dat er 4 gastenkamers zijn. Gisteren zijn we in de namiddag nog even naar de zee gelopen. Er is strand, maar de vegetatie gaat tot aan de zee, dus niet lekker zitten. Wel leuk om even door de buurt te wandelen en het dagelijkse leven te aanschouwen. Ondanks dat hier wel meer toeristen lopen, staart iedereen je aan, maar wel op een vriendelijke manier. En ze groeten je ook. Vanmorgen zijn we met de tuktuk naar Richmond castle gegaan. Het is een oud landhuis, dat de zoon van een rijke inlandse handelaar liet bouwen. Het is nu helemaal vervallen, maar het rijke verleden was nog goed te zien. En er waren nog veel foto’s van de trouwerij in 1910, waarbij ook de Engelse koning George aanwezig was. We waren de enige bezoekers. Lekker rustig. Daarna nog een stupa bezocht. Deze is de enige, die hol is en waar je ook naar binnen kon. Binnen had je een mooi uitzicht over de rivier en de omgeving. Binnen werd ook het verhaal van boeddha verteld met taferelen. Ook hier bijna geen toeristen. De tuktuk chauffeur was weggegaan en de eigenaar van de homestay kwam ons weer ophalen, om ons in een koffiebar te droppen. Victor, de eigenaar is een erg druk mannetje, maar erg aardig. Na een lekkere kop cappuccino en een panini met ham/kaas zijn we terug gegaan naar de homestay. De rest van de middag gelezen. In de namiddag is Marianne nog gemasseerd. Ik niet, want ik wil niet glibberig het vliegtuig in. Volgens Marianne is ze gemasseerd door een tuktuk rijder met een bijbaantje als masseur. En de slaolie was ook in de aanbieding. Maar ze vond het toch wel lekker en het was niet duur. Victor heeft overal zijn mannetjes voor.

Komende nacht worden we om 3 uur opgehaald en naar het vliegveld gebracht voor onze vlucht naar de Malediven onze laatste stop.